Home is where the heart is

gepubliceerd: december 2025

Beeld: Stang Gubbels

Mara is reiziger. Ze woont in een woonwagen, zoals haar familie dat al generaties lang doet. Voor haar staat het vast: een gewoon huis is geen thuis. Haar leven, haar ritme, haar gemeenschap - alles hoort bij de woonwagen. Daar wortel je, of niet.

Maar Mara’s woonwagen is nauwelijks nog bewoonbaar.

Na het overlijden van één van haar zoons, die stil werd geboren, raakte haar leven uit balans. De relatie met de vader van haar kinderen liep stuk. Ze verhuisde naar een woonwagenkamp in Rotterdam en kwam er alleen voor te staan, met twee jonge zoons. Eén is inmiddels uit huis gegaan en woont samen zijn vriendin; Damián is nu 16 jaar oud en woont bij haar.

Mara heeft weinig financiële armslag. Binnen de gemeenschap waarin zij opgroeide, was onderwijs voor meisjes geen vanzelfsprekendheid. Ze ging niet naar school en vindt daardoor moeilijk werk. Ze leeft van een bijstandsuitkering en probeert daarvan haar gezin draaiende te houden. Aan het einde van de maand blijft er niets over. Lenen is vaak de enige optie.

De woonwagen waarin zij terechtkwam, bleek in slechte staat - en is inmiddels grotendeels ingestort. De vloer en wanden staan scheef, de voordeur sluit niet meer. Door kieren en gaten komt koude lucht binnen. De boiler en douche zijn al jaren kapot. Er is weinig elektriciteit: in de avond is bijna alles donker. Er zijn lekkages. Ratten en muizen hebben vrij spel.

De gevolgen zijn ook lichamelijk merkbaar. Mara heeft regelmatig zware allergische aanvallen. Tijdens een recent huisbezoek van een hulpverlener zaten haar lippen en keel opgezwollen, haar vingers stijf. De slaapkamer is onbewoonbaar verklaard. Mara slaapt op de bank, haar zoon op een luchtbed in de woonkamer.

Douchen kan niet meer. Damián doucht soms bij vriendjes. Mara kookt water in een teiltje en wast zich al jaren zo.

Ondanks dat ze zich ongelooflijk schaamt, zocht Mara herhaaldelijk hulp. Ze belde met de gemeente, stuurde e-mails, ging langs bij het wijkloket. Ze vroeg om herstel van de keuken, om warm water, om basale woonveiligheid. Maar concrete hulp bleef uit. Ook pogingen via maatschappelijke dienstverlening en woningonderhoud liepen dood. Van loket naar loket, zonder resultaat.

Wanneer we Mara spreken, huilt ze veel. Niet uit drama, maar uit uitputting. Ze is moe van het vragen. Moe van het uitleggen. Moe van het wachten.

En moe van overleven.

En toch is ze er nog - en niet alleen voor zichzelf. Op het kamp staat Mara bekend als iemand bij wie de deur openstaat. Kinderen uit de buurt, ook zij die het thuis moeilijk hebben, lopen bij haar binnen voor een kop thee, een luisterend oor, een aai over hun bol. Ze schaamt zich voor haar woonplek, maar voor kinderen gaat de deur altijd open. Zij geven haar de kracht om door te gaan. Ondanks alle beperkingen in haar leven heeft ze zich ingespannen om haar zoons een goede start te geven. Damián doet het gelukkig ook goed op school.

Wij willen Mara en Damián een woonplek geven die wél veilig en menswaardig is - binnen de cultuur die voor haar essentieel is. Dat betekent: geen verhuizing naar een 'gewoon' huis, maar een nieuwe woonwagen. Daarnaast wordt er nu gekeken hoe zij met het geld dat zij maandelijks krijgt beter kan gaan rondkomen zodat er geen schulden ontstaan en zodat zij niet opnieuw in de problemen komt. De kosten hiervoor bedragen ongeveer 40.000 euro.

Met deze actie kunnen we deze droom, in samenwerking met Stichting ANDERS, voor Mara en Damián mogelijk maken.